La marche de l'océan

La mer, le départ et l’horizon sont au cœur de ce poème, où le voyage prend peu à peu le visage de l’exil.  Ecoutons ce poème de Yannis Ritsos, interprété par Giorgos Dalaras.

Εμβατήριο του Ωκεανού (απόσπασμα)
 
Οι γέροι ναυτικοί
που δεν έχουν πια καΐκια
που δεν έχουν πια δίχτυα
κάθονται στο βράχο
και καπνίζουν στην πίπα τους
ταξίδια σκιά και μετάνοια.
 
Όμως εμείς δεν ξέρουμε τίποτα
απ’ τη στάχτη στη γεύση του ταξιδιού.
Ξέρουμε το ταξίδι
και το γλαυκό ημικύκλιο του ορίζοντα
πού ’ναι σαν τ’ άγριο φρύδι
θαλασσινού θεού.
 
Πηδάμε στις βάρκες
λύνουμε τα σκοινιά
και τραγουδάμε τη θάλασσα
κοιτώντας το ασημένιο σύννεφο
πλάι στ’ ανοιξιάτικο φεγγάρι.
 
Ποια διαμαντένια πολιτεία
κοιμάται πίσω απ’ τα βουνά;
Ποια φώτα τρέμουν πέρα στη νύχτα
και μας φωνάζουν;
 
[…]
 
Ακούσαμε το τραγούδι της θάλασσας
και δε μπορούμε πια να κοιμηθούμε.
 
Μητέρα,
μη μου κρατάς το χέρι.
 
 
(Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα, τόμ. Α΄, Κέδρος Αθήνα 1978)