Crépuscule - Mihàlis Ganas

Continuons notre découverte du petit recueil bleu

Μιχάλης Γκανάς
Ποίημα

Σούρουπο      (Μαύρα λιθάρια, 1980)

Σούρουπο, σε γονυκλισία τα χρώματα

και πώς πεθαίνεις χωρίς το πράσινο εκ γενετής

Τα μάτια σου με τον κίτρινο λίβα,

καμένη σοδειά τα χρόνια που έζησα.

Ας φεύγει ο μικρός σκαντζόχοιρος, δε γλιτώνει

τ’ αγκάθια μεγαλώνουν ανάποδα.

Ήμερο βράδι

βελάζει σαν το χαμένο πρόβατο,

ζυγώνει στην πόλη κι αλλάζει προβιά,

σκύλος ή γάτα,

με την τρίχα ορθή

κάτω από τόσους τροχούς.

Τι γυρεύεις εδώ ψυχή τραυλή,

μακριά από τα βοσκοτόπια της πατρίδας.

Οι φίλοι πέφτουν από ψηλά μπαλκόνια

στο άσπρο μπαμπάκι που τους καταπίνει.

----------------------------&---------------------------------

Crépuscule

Crépuscule, couleurs qui s'agenouillent

et toi qui meurs, privé du vert dès ta naissance.

Tes yeux, jaune sirocco,

mes années récolte brûlée.

Le hérisson veut fuir, pas de salut

les piquants poussent en dedans.

Soir paisible

bêlant tel un mouton perdu,

changeant de peau en abordant la ville,

chien ou chat,

le poil dressé sous tant de roues.

Que viens tu chercher âme bégayante,

Loin de la patrie, de ses pâturages.

Des hauts balcons les amis tombent

Dans le coton blanc et les engloutit.

Traduction de M. Volkovitch

extrait de Pierres noires de Mihalis Ganas - Editions Cahiers grecs

Merci A.M.