Symphonie du printemps - Yannis Ritsos

Ouvrons au hasard le recueil "symphonie du printemps" de Yannis Ritsos et laissons-nous porter...

ΧΙΙΙ

Ρόδινες ώρες
ρόδινες οπώρες.
Γελά ο καιρός γελάει
κυλάει ρυάκι υγείας
ανάμεσα σε ροδοδάφνες.

Έξω η κατάχρυση μεσημβρία
καίγεται στις φλέβες 
των τζιτζικιών.

Ακούμε τις φωνές των παιδιών
που λούζονται στον ήλιο
και στη θάλασσα.

Ξέρουμε τα εξοχικά κέντρα
κρυμμένα στο δάσος
λίγο πιο πάνω απ' τ' ακρογιάλι.

Στα πλυμένα τζάμια τους
γελούν οι ανταύγειες
του γλαυκού και του πράσινου.
Δροσερό φως
μισοκλείνει τα μάτια του
κάτω απ' τα δέντρα.

Ας πεθαίνουν οι πένητες
έξω απ' τη θύρα της αιωνιότητας
χτυπώντας δίχως ν' ακούγονται
κλείνοντας τα μάτια
στην εφήμερη χλόη
που συντηρεί την αιωνιότητα.

Εμείς ασφαλισμένοι
μέσα στο γήινο ρίγος μας
γευόμαστε τον ουρανό.

Δεν είναι φόβος μήτε φθόνος.
Βέβαιοι πράοι κι αγαθοί
μες στη χαρά μας
χαϊδεύουμε
όλα τα πλάσματα του κόσμου.

Σγίγγω το χέρι σου.
Τι μου λείπει
για να μισήσω τη ζωή;

Αραγμένα τ' άσπρα καΐκια 
οι σκιές των γλάρων 
γράφονται
στην υγρήν αμμουδιά
και στη σάρκα σου.

Καμιά σειρήνα δε σφυρίζει.
Κανένας δεν αποδημεί.

Ζεστή χρυσή μεσημβρία.
Σταθμός του Απείρου
— η καρδιά μας.

Γιάννης Ρίτσος — Εαρινή Συμφωνία XIII

Heures roses

fruits roses

S'égaye le temps s'égaye

s'écoule ruisseau salubre

parmi les lauriers-roses.

Dehors le midi tout doré

brûle dans les veines

des cigales.

Nous entendons les voix des enfants

qui se baignent dans le soleil

et dans la mer.

Nous savons les auberges champêtres

cachées dans le bois

un peu au-dessus du rivage.

Sur leurs vitres lavées

se jouent les reflets

du bleu et du vert.

Une lumière fraîche

ferme à demi ses yeux

par-dessous les arbres.

Que trépassent les indigents

devant la porte de l'éternité

qui frappent sans être entendus

et ferment leurs yeux

à la flore éphémère

qui perpétue l'éternité.

Nous fortifiés

dans notre frisson terrestre

nous savourons le ciel.

Ce n'est ni peur ni envie.

Assurés doux et bons

dans notre joie

nous caressons

toutes les créatures du monde.

Je serre ta main.

Que me manque-t-il

pour haïr la vie ?

Les blancs caïques au mouillage

les ombres des mouettes

s'inscrivent

dans le sable humide

et dans ta chair.

Aucune sirène ne retentit.

Personne en partance.

Midi chaud et doré.

Station de l'Infini

- notre coeur.