Βρε δεν βαριέσαι αδελφέ - A quoi bon, mon frère - Kostas Hatzis - S. Tsotou

Aujourd'hui, une chanson écrite en 1968 par S. Tsotou, alors qu'elle sortait de prison, ...

Ses paroles sont toujours d'actualité, comme nous l'explique Martha.

Kάποιο παράθυρο έχει φως, κάποιον τον τρώει ο πυρετός

μας φεύγει βήμα-βήμα.

Κάποιο καράβι στ' ανοιχτά, με χίλια βάσανα βαστά

να μην το πιει το κύμα.

Kι εμείς οι τρεις στον καφενέ, τσιγάρο πρέφα και καφέ

βρε δεν βαριέσαι, βρε δεν βαριέσαι αδελφέ

κι εμείς οι τρεις στον καφενέ, τσιγάρο πρέφα και καφέ

βρε δεν βαριέσαι, βρε δεν βαριέσαι αδελφέ.

Kάποιος στην άκρη του γκρεμού, κοιτάει το τέλος του ουρανού

μονάχος του πεθαίνει.

Κάποιος στην μάχη πολεμά, η σφαίρα δίπλα μας περνά

στα στήθη του πηγαίνει.

Κι εμείς οι άλλοι μα το ναι, κάνουμε πάρτυ ρεφενέ

βρε δεν βαριέσαι, βρε δεν βαριέσαι αδελφέ

κι εμείς οι άλλοι μα το ναι, κάνουμε πάρτυ ρεφενέ

βρε δεν βαριέσαι, βρε δεν βαριέσαι αδελφέ

Έξω αστράφτει και βροντά, κάποιος διαβάτης περπατά

χαμένος μες τη μπόρα.

Κάπου δεν θα 'χουνε ψωμί, κάπου πεινάει ένα παιδί

και κλαίει αυτή την ώρα.

Κι εμείς χορτάτοι μα το ναι, κάνουμε γλέντια ρεφενέ

βρε δεν βαριέσαι, βρε δεν βαριέσαι αδελφέ

κι εμείς χορτάτοι μα το ναι, κάνουμε γλέντια ρεφενέ

βρε δεν βαριέσαι, βρε δεν βαριέσαι αδελφέ.

Πόσοι απόψε ξαγρυπνούν, σαν κολασμένοι τριγυρνούν

και κλαίνε και πονάνε.

Στάσου και σκέψου μια στιγμή, πόσοι σκοτώνονται στη γη

την ώρα που γλεντάμε.

Kι εμείς οι τρεις στον καφενέ, τσιγάρο πρέφα και καφέ

βρε δεν βαριέσαι, βρε δεν βαριέσαι αδελφέ

κι εμείς οι τρεις στον καφενέ, τσιγάρο πρέφα και καφέ

βρε δεν βαριέσαι, βρε δεν βαριέσαι αδελφέ.

Quelque part une fenêtre est allumée, quelqu’un est rongé par la fièvre,
il s’en va, pas à pas.

Un bateau en haute mer,
tient bon malgré mille tourments,
pour ne pas être englouti par la vague.

Et nous trois, au café,
cigarette, belote et café —
bah, à quoi bon, bah, à quoi bon, mon frère...
Et nous trois, au café,
cigarette, belote et café —
bah, à quoi bon, bah, à quoi bon, mon frère...

Quelqu’un au bord du précipice
regarde la fin du ciel,
il meurt tout seul.

Quelqu’un combat au front,
la balle passe près de nous,
et va droit dans sa poitrine.

Et nous, les autres, oui vraiment,
on fait une fête à frais partagés —
bah, à quoi bon, bah, à quoi bon, mon frère...
Et nous, les autres, oui vraiment,
on fait une fête à frais partagés —
bah, à quoi bon, bah, à quoi bon, mon frère...

Dehors, ça éclaire et ça gronde,
un passant marche,
perdu sous l’orage.

Quelque part, il n’y a pas de pain,
quelque part, un enfant a faim,
et il pleure en ce moment.

Et nous, repus, oui vraiment,
on fait la fête tous ensemble —
bah, à quoi bon, bah, à quoi bon, mon frère...
Et nous, repus, oui vraiment,
on fait la fête tous ensemble —
bah, à quoi bon, bah, à quoi bon, mon frère...

Combien ce soir veillent sans dormir,
errent comme des damnés,
et pleurent et souffrent.

Arrête-toi et pense un instant
à tous ceux qui meurent sur la Terre
pendant qu’on est en train de faire la fête.

Et nous trois, au café,
cigarette, belote et café —
bah, à quoi bon, bah, à quoi bon, mon frère...
Et nous trois, au café,
cigarette, belote et café —
bah, à quoi bon, bah, à quoi bon, mon frère...

(essai de traduction, soyez indulgents !)

Avec le décryptage du texte par Martha