Θεσσαλονίκη !THESSALONIQUE ! Yòrgos Vafòpoulos, Les roses de Myrtale, 1931.

Θεσσαλονίκη! Θεσσαλονίκη!

Όταν, καμιά φορά, την τελευταίαν αυγή αντικρίσεις,
κι έξω απ’ τη θύρα σου, μ’ απογοήτεψη και φρίκη,
τον κρότο των συντριβομένων σου πλανών ακούσεις,
κι ούτε καιρός γι’ άσκοπες μεταμέλειες θα σου μένει,
στ’ άτονα βλέφαρά σου, που θα τα βαραίνει η οδύνη,
προσπάθησε μ’ αγάπη, με στοργή να περικλείσεις
το εξαίσιον όραμα, το μέγα όραμα αυτής της πόλης,
που αγάπησες τόσο πολύ, που ελάτρεψες με πάθος.

Ο μέγας πόθος σου, που θα την στερηθεί για πάντα,
στην έξαψη των τελευταίων ονείρων σου ας την πλάσει
καθώς και τότε, όταν ευγενικές πλάνες γεμάτος,
νωχελικά έσερνες το βήμα στους στενούς της δρόμους.

Το απλόχωρο λιμάνι της με τα πυκνά καράβια,
που αψήφιστα της Μεσογείου τα ρεύματα διασχίζουν,
κι η προκυμαία, που απ’ των ναυτών το θόρυβο βουίζει,
στη σκέψη σου ας μετεωρισθούν, σα φευγαλέα εικόνα.

Όμως προσπάθησε πολύ, στου ονείρου σου τη δίνη,
να συγκρατήσεις δυο ματιών εξαίσιων την εικόνα,
που μ’ αγωνίαν, απ’ του κλειστού παράθυρου τις γρίλιες,
στο υγρό λιθόστρωτο συντρόφευσαν τα βήματά σου.

Τ’ όραμα αυτό προσπάθησε ζωηρά να συγκρατήσεις,
γιατί από χίλιες άσκοπες ζωές πιότερο αξίζει
ο θάνατος κάτω από δυο γλυκών ματιών τον ίσκιο.

Από τη συλλογή Τα ρόδα της Μυρτάλης (1931) του Γιώργου Βαφόπουλου

THESSALONIQUE ! THESSALONIQUE !

Quand tu verras pointer l'aube du dernier jour,

et que tu entendras, détrompé, plein d'horreur,

devant ta porte un bruit de rêves qui s'écroulent,

sans qu'il te soit laissé le temps de vains regrets,

sous tes faibles paupières, alourdies de douleur,

efforce-toi, rempli d'amour et de tendresse,

d'enfermer la vision immense de la ville

que tu aimas toujours avec passion.

Que ton désir, avant de la perdre à jamais

la façonne du moins au feu des derniers rêves

comme en ces jours où plein de nobles illusions,

nonchalant, tu traînais le pas dans ses ruelles.

Que ses vastes bassins où les bateaux s'entassent,

qui affrontent sans peur la mer et ses courants,

et les quais tout bruissants des cris de leurs marins

flottent dans ta mémoire, image fugitive.

Efforce-toi, dans le vertige de ton rêve,

de retenir aussi ces yeux qui pleins d'angoisse

et de beauté, par les barreaux d'une fenêtre

sur le pavé humide accompagnaient tes pas.

Efforce-toi, fais tout afin de retenir

cette vision, car plus que mille vaines vies

mieux vaut la mort à l'ombre de tels yeux.

Yòrgos Vafòpoulos, Les roses de Myrtale, 1931.

Traduction : Michel Volkovitch