Yannis Kondos : Dans le sommeil la main mendie

Un poème de Yannis Kondos ce matin : Στόν υπνο τό χέρι ζητιανεύει

Στόν υπνο τό χέρι ζητιανεύει

Δέ μέ ξενύχτισες ποτέ. Μόνο τούς ζωντανούς θέλεις νά παίζουμε. Μηγαίνεις στήν ακρη του ορίζοντα καί ξαπλώνεις πάνω στήν γραμμή. Χάδια πού περιέχει τό αιμα σου. Γυαλιά σπασμένα εχει, από γλέντι η φαντασίες. Σκουριά αφήνει η σκέψη στό μαξιλάρι. Τότε, τρέχει ο βολβός του ματιου μου στά δάση, μαζί μέ τά αγρια. Ακούγονται από τίς κατεστραμμένες πόλεις μαδριγάλια του γάμου. Μέ δυσκολία επιστρέφω στό κρεβάτι. Τά χώματα της μνήμης τό εχουν σκεπάσει. Σκάβω νά βρω τή θέση μου. Σκύβω καί περνάω κάτω από λέξεις.

  in Ανωνυμου μοναχου (1985)             

Dans le sommeil la main mendie

Tu ne m'as jamais infligé de nuits blanches. Tu veux qu'on joue aux vivants, rien d'autre. Tu vas au bout de l'horizon et t'allonges sur la ligne. Que de caresses dans ton sang. Il contient des lunettes brisées, après une fête ou des fantasmes. Sur l'oreiller la pensée laisse de la rouille. Alors le globe de mon œil court les forêts, suivant les bêtes sauvages. On entend venant des villes en ruines des madrigaux de mariage. J'ai du mal à revenir au lit. La terre de la mémoire l'a recouvert. Je creuse pour trouver ma place. Je me penche et passe en dessous des mots.

                
 
in Ανωνυμου μοναχου (1985)

               
in D'un moine anonyme (1985)
Traduction de Michel Volkovitch