Μαρία Παπαγεωργίου - Μια Μέρα Θα Κυλήσει Νερό

Une chanson douce de Maria Papageorgiou

Ποια φωνή φωνάζει και ποια σιωπή σκεπάζει 
κι άγριες λέξεις στάζει σωρό
Ποιος θυμός θυμίζει το έγκλημα και σκίζει το πρόσωπό σου στα δυο

Ποιο ξερό λιοπύρι αδειάζει το ποτήρι , ξεραίνει των χειλιών τον γκρεμό
Κι οι χαρακιές που ανοίγουν, 
φαράγγια που θυμίζουν πως κάποτε κυλούσε νερό

Σήκωσε τα μάτια να δω 
Αν το χαμόγελό σου είναι εδώ
Εδώ κρατά η μάχη καιρό 
Το σώμα να κρατήσει υγρό

Σήκωσε το βλέμμα να δω
Αν είναι το κουράγιο σου εδώ
Κι η πίστη πως στον κόσμο αυτόν 
Μια μέρα θα κυλήσει νερό  

Είμαι η στοργή.
Είμαι το δάκρυ από το βλέφαρο. 
Είμαι ο άνθρωπος που ενόχλησε το σύμπαν.
Είμαστε εμείς, μια σταγόνα στον ωκεανό είναι πιο μεγάλη από της γης το σύμπαν.
Και το βοηθούμε το δειλινό.
Το δειλινό το βοηθούμε.
Θεέ μου, ομορφιά.
Θεέ μου, ζωή.

Μουσική – Στίχοι: Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης

Quelle voix crie, et quel silence recouvre tout,
répandant à flots des paroles sauvages ?
Quelle colère rappelle le crime
et déchire ton visage en deux ?

Quel soleil brûlant et desséché vide le verre,
assèche le précipice de tes lèvres ?
Et ces entailles qui s'ouvrent,
ces ravins qui rappellent qu'autrefois l'eau y coulait.

Lève les yeux, que je voie
si ton sourire est encore là.
Ici, la bataille dure depuis longtemps
pour garder le corps vivant et humide.

Lève le regard, que je voie
si ton courage est encore là,
et la foi qu'en ce monde,
un jour, l'eau coulera de nouveau.

Je suis la tendresse.
Je suis la larme au bord de la paupière.
Je suis l'être humain qui a dérangé l'univers.
C'est nous : une goutte dans l'océan est plus vaste que l'univers de la terre.
Et nous aidons le crépuscule.
Le crépuscule, nous l'aidons.
Mon Dieu, quelle beauté.
Mon Dieu, quelle vie.

Musique – Paroles : Alexandros Emmanouilidis

(essai de traduction : soyez indulgents..)