ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΟΥΛΙΑ - Δημήτρης Μητσοτάκης - Dimitri Mitsotakis - Oiseaux étranges

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΟΥΛΙΑ
 

Μια βάρκα ήρθε από μακριά
φέρνει παράξενα πουλιά
παράξενα, να δεις, πουλιά που βγήκαν στο λιμάνι.
Έχουν περίεργη λαλιά
ζητούν νερό, ζητούν φωλιά
δυο λόγια μέσα απ’ την καρδιά ο νους τους να γλυκάνει. 

Μια βάρκα ήρθε από μακριά
κι έχει τρομάξει η γειτονιά
έχει τρομάξει η γειτονιά και κλαίνε οι μανάδες.
Βροντούν αμπάρες και κλειδιά
κρατούν μαχαίρια τα παιδιά
κρατούν μαχαίρια τα παιδιά κι αρχίζουν οι καβγάδες

Μη ζητάς απάντηση, μικρό χελιδόνι
ξέρεις όποιος κάηκε, φωτιά δεν ζυγώνει
κι όποτε το τζάμι σου κρυφά θα θολώνει
άκου το τραγούδι που στη γη σου ριζώνει.

Μη ρωτάς τι έφταιξες, κανένας δεν ξέρει
σβήστηκε το χνάρι σου από κείνα τα μέρη
όσα πήρε ο άνεμος ξανά δεν θα φέρει
σήκω και περπάτησε και δώσ’ μου το χέρι.

Μια βάρκα ήρθε από μακριά
τσούρμο παράξενα πουλιά
σπασμένα έχουνε φτερά και προσκυνούν το χώμα.
Κι όλο κοιτούν τον ουρανό 
σαν να ’ναι κάτι μακρινό
το σπίτι τους το αλλοτινό που νοσταλγούν ακόμα. 

Μια βάρκα ήρθε από μακριά
στην αγορά θα πουν πολλά
τι θέλουν τούτα τα πουλιά και πώς θα δουν χαΐρια.
Είναι το τζάκι μας σβηστό
και το φαΐ μας λιγοστό
και το φαΐ μας λιγοστό. Κλειστά τα παραθύρια. 

Μη ζητάς απάντηση, μικρό χελιδόνι
ξέρεις όποιος κάηκε, φωτιά δεν ζυγώνει
κι όποτε το τζάμι σου κρυφά θα θολώνει
άκου το τραγούδι που στη γη σου ριζώνει.

Μη ρωτάς τι έφταιξες, κανένας δεν ξέρει
σβήστηκε το χνάρι σου από κείνα τα μέρη
όσα πήρε ο άνεμος ξανά δεν θα φέρει
σήκω και περπάτησε και δώσ’ μου το χέρι.

Στίχοι-μουσική: Δημήτρης Μητσοτάκης

Une barque est venue de loin,
elle apporte d’étranges oiseaux,
d’étranges oiseaux, vois-tu, qui ont accosté au port.
Ils ont un langage singulier,
ils demandent de l’eau, ils demandent un nid,
quelques mots venus du cœur pour adoucir leur esprit.

Une barque est venue de loin,
et le quartier a pris peur,
le quartier a pris peur, et les mères pleurent.
On fait claquer les verrous et les clés,
les enfants tiennent des couteaux,
les enfants tiennent des couteaux, et les bagarres commencent.

Ne cherche pas de réponse, petit hirondelle,
tu sais que celui qui s’est brûlé n’approche plus le feu.
Et chaque fois que ta vitre en secret s’embuera,
écoute la chanson qui prend racine en ta terre.

Ne demande pas ce que tu as fait de mal, nul ne le sait.
Ton empreinte a été effacée de ces lieux.
Ce que le vent a emporté, jamais il ne le ramènera.
Lève-toi, marche, et donne-moi la main.

Une barque est venue de loin,
une troupe d’étranges oiseaux,
leurs ailes sont brisées et ils embrassent la terre.
Et toujours ils regardent le ciel,
comme s’il était chose lointaine,
leur maison d’autrefois, qu’ils regrettent encore.

Une barque est venue de loin,
au marché on dira beaucoup de choses :
que veulent donc ces oiseaux, et que pourront-ils espérer ?
Notre foyer est éteint,
notre nourriture bien maigre,
notre nourriture bien maigre, et les fenêtres sont closes.

Ne cherche pas de réponse, petit hirondelle,
tu sais que celui qui s’est brûlé n’approche plus le feu.
Et chaque fois que ta vitre en secret s’embuera,
écoute la chanson qui prend racine en ta terre.

Ne demande pas ce que tu as fait de mal, nul ne le sait.
Ton empreinte a été effacée de ces lieux.
Ce que le vent a emporté, jamais il ne le ramènera.
Lève-toi, marche, et donne-moi la main.

(Essai de traduction, soyez indulgents.)