Symphonie du printemps - XIV - Yannis Ritsos

Ce poème a été mis en musique par Yannis Markopoulos interprété par Yannis Markopoulos,  Charalambos Garganourakis , Vassiliki Lavina, Dimitris Zervoudakis, Maria Fotou : 

Χίλια εννιακόσια τριάντα οκτώ. Ο Ρίτσος τελειώνει την εαρινή συμφωνία.

Η εαρινή συμφωνία είναι ένα ποίημα κοινωνικό-ερωτικό, γεμάτο με όλα
τα χρώματα της ίριδος. Ο ποιητής δίνει ένα παγκόσμιο μήνυμα εναντίον
του επερχομένου πολέμου, αντιπαραθέτοντας την ομορφιά της ζωής.

"Ανοίχτε τα παράθυρα να μπει το σύμπαν ανθισμένο μ' όλες τις παπαρούνες
του αίματός μας", μερικές φράσεις. Και....

Mille neuf cent trente-huit. Yannis Ritsos achève la Symphonie du printemps.

La Symphonie du printemps est un poème à la fois social et amoureux, saturé de toutes les couleurs de l’arc-en-ciel. Le poète y délivre un message universel contre la guerre imminente, en lui opposant la beauté de la vie.

« Ouvrez les fenêtres pour que l’univers en fleurs entre, avec tous les coquelicots de notre sang », dit-il en substance. Et...

Εαρινή Συμφωνία
XIV

Απλώνουμε τα χέρια
στον ήλιο
και τραγουδάμε.

Το φως κελαηδάει
στις φλέβες του χόρτου
και της πέτρας.

Οι κραυγές της ζωής
τεντώσαν τόξα δύναμης
τα κλαδιά.

Η φλούδα των δέντρων
χλωρή και στιλπνή
λαμποκοπά
- ριγωτό στεφάνι τεντωμένο
σ' άγουρα στήθη χωρικής.

Πώς αγαπούμε 
τα ερωτικά κορμιά μας.

Μη μας καλείτε να φύγουμε.
Κλεισμένοι στο κορμί μας
είμαστε παντού.

Κάθε πουλί
που βουτάει στο γαλάζιο
κάθε χορταράκι
που φυτρώνει στην άκρη του δρόμου
μας φέρνει το μήνυμα του Θεού.

Οι άνθρωποι
περνούν πλάι μας
ωραίοι αγαπημένοι
ντυμένοι
τ' όνειρό μας τη νιότη μας
και την αγάπη μας.

Αγαπούμε
τον ουρανό και τη γη
τους ανθρώπους και τα ζώα
τα ερπετά και τα έντομα.
Είμαστε κι εμείς
όλα μαζί
κι ο ουρανός και η γη.

Το κορμί μας περήφανο
απ' της χαράς την ομορφιά.
Το χέρι μας παντοδύναμο
απ' την ορμή της αγάπης.

Μέσα στη φούχτα της αγάπης
χωράει το σύμπαν.

Symphonie du Printemps
XIV

Nous tendons nos bras
au soleil
et nous chantons.

La lumière gazouille
dans les veines de l'herbe
et de la pierre.

Les cris de la vie
ont déployé les branches
arcs puissants.

L'écorce des arbres
verte et luisante
brille
– robe rayée déployée
sur des seins naissant de paysanne

Comme nous aimons
nos corps sensuels.

Ne nous priez pas de partir.
Enfermés dans notre corps
nous sommes partout.

Chaque oiseau
qui plonge dans l'azur
chaque petite herbe
qui pousse au bord du chemin
nous apporte le message de Dieu.

Les êtres
passent près de nous
beaux aimés
revêtus
de notre rêve de notre jeunesse
et de notre amour.

Nous aimons
le ciel et la terre
les hommes et les bêtes
les reptiles et les insectes.
Nous sommes nous aussi
tout à la fois
et le ciel et la terre.

Notre corps orgueilleux
par la beauté de la joie.
Notre main toute puissante
par l'ardeur de l'amour.

L'amour dans son poing
contient l'univers.

Traduction d'Anne Personnaz, Editions
Bruno Doucet, 2012, p77-79