Ils nous ont pris la ville - Martha Frintzila

Une petite chanson, satire douce-amère de la Grèce contemporaine interprétée par Martha Frintzilla : surtourisme, explosion des loyers, gentrification, prolifération des Airbnb, précarité des jeunes diplômés contraints à des emplois de service, marchandisation du patrimoine et sentiment d'exil dans son propre pays. Derrière le ton léger et voyageur se cache une critique sociale assez mordante.

Αφού την πήρανε την πόλη οι τουρίστες
εγώ μωρό μου θα σε πάω σ’ άλλες πίστες
πάμε Μαρόκο και Σαντιάγο και Μαδρίτη
εδώ σε λίγο θα μας πάρουνε το σπίτι

Αφού σπριτζάδικα γεμίσαν τα Πατήσια
εγώ ρακάδικο θ’ ανοίξω στα Παρίσια
κάν’ το δυάρι Airbnb στην Ελασσόνα
και πάμε μάτια μου γραμμή για Μπαρθελόνα 

Στα καλύτερά μας χρόνια
γίναμ’ όλοι μας γκαρσόνια
και σαΐτες τα πτυχία
τα πετάμε εκεί κι εδώ
πριν μας πάρουνε το σπίτι
πάμε φως μου στη Μαδρίτη
στη Γρανάδα με το πάθος
που ’χεις το τσιγγάνικο

Πιο πάνω κι απ’ τον Θεό είναι το νοίκι
αυτοί σε λίγο θα μας κάνουνε και το σπίτι
σουβλακερί απ’ όλα με χωρίς γλουτένη
πάμε να φύγουμε, είναι όλοι τρελαμένοι

Πριν των πλουσίων γίνουμε όλοι λουστραδόροι
πιάσ’ τα βιβλία σου να πάρουμε τα όρη
κρουαζιερόπλοια κρύβουν τα Κουφονήσια
και κατεβαίνουν λυσσασμένα τα μελίσσια

Στα καλύτερά μας χρόνια
γίναμ’ όλοι μας γκαρσόνια
και σαΐτες τα πτυχία
τα πετάμε εκεί κι εδώ
πριν μας πάρουνε το σπίτι
πάμε φως μου στη Μαδρίτη
στη Γρανάδα με το πάθος
που ’χεις το τσιγγάνικο

Αφού την πόλη μας την πήρε η μαφία
εγώ μωρό μου θα σε πάω Τυνησία
προτού μας ντύσουν τσολιαδάκια στη βιτρίνα
πάμε να ζήσουμε μωρό μου Αρζεντίνα

Πάμε κάπου να μην πιάνει Wi-Fi
Κιλιμάντζαρο, Αλάσκα, Ζανζιβάρη
πάμε αγάπη μου Χιλή και Μάτσου Πίτσου
κλείσε τα μάτια σου και πάνω μου κρατήσου

Στα καλύτερά μας χρόνια
γίναμ’ όλοι μας γκαρσόνια
και σαΐτες τα πτυχία
τα πετάμε εκεί κι εδώ
πριν μας πάρουνε το σπίτι
πάμε φως μου στη Μαδρίτη
στη Γρανάδα με το πάθος
που ’χεις το τσιγγάνικο

Μουσική: Μίμης Νικολόπουλος Στίχοι: Φωτεινή Λαμπρίδη

Puisque les touristes ont pris la ville

Puisque les touristes ont pris la ville,
moi, mon amour, je t’emmènerai vers d’autres horizons.
Partons pour le Maroc, Santiago ou Madrid,
ici, bientôt, ils vont même nous prendre notre maison.

Puisque les bars à spritz ont envahi Patissia,
moi, j’ouvrirai une taverne à raki à Paris.
Transforme le deux-pièces d’Elassona en Airbnb,
et filons tout droit, mon cœur, vers Barcelone.

Refrain

Dans les plus belles années de notre vie,
nous sommes tous devenus serveurs.
Nos diplômes, pliés en avions de papier,
nous les lançons de-ci, de-là.
Avant qu’ils ne nous prennent notre maison,
partons, ma lumière, pour Madrid,
pour Grenade, avec cette passion
si profondément tzigane qui est la tienne.

Le loyer est plus haut encore que Dieu.
Bientôt, ils transformeront même notre maison
en restaurant de souvlakis, avec ou sans gluten.
Partons d’ici, ils sont tous devenus fous.

Avant de finir cireurs de chaussures pour les riches,
prends tes livres et gagnons les montagnes.
Les paquebots de croisière cachent les Koufonissia,
et les essaims descendent en bourdonnant de colère.

Refrain

Dans les plus belles années de notre vie,
nous sommes tous devenus serveurs.
Nos diplômes, pliés en avions de papier,
nous les lançons de-ci, de-là.
Avant qu’ils ne nous prennent notre maison,
partons, ma lumière, pour Madrid,
pour Grenade, avec cette passion
si profondément tzigane qui est la tienne.

Puisque la mafia s’est emparée de notre ville,
moi, mon amour, je t’emmènerai en Tunisie.
Avant qu’ils ne nous déguisent en petits Evzones de vitrine,
allons vivre, mon amour, en Argentine.

Partons quelque part où le Wi-Fi ne passe pas :
le Kilimandjaro, l’Alaska, Zanzibar.
Partons, mon amour, pour le Chili et le Machu Picchu.
Ferme les yeux et accroche-toi à moi.

Refrain

Dans les plus belles années de notre vie,
nous sommes tous devenus serveurs.
Nos diplômes, pliés en avions de papier,
nous les lançons de-ci, de-là.
Avant qu’ils ne nous prennent notre maison,
partons, ma lumière, pour Madrid,
pour Grenade, avec cette passion
si profondément tzigane qui est la tienne.

Musique : Mimis Nikolopoulos Paroles : Fotini Lambridi

(Essai de traduction, soyez indulgents)