Naturellement - Pandelis Boukalas

Παντελής Μπουκάλας
Pandelis Boukàlas

Φυσικά

Φαντάζομαι    το    χέρι    της.    
Να    μεθοδεύει    την    παραφορά    
τραγούδια    μυστικά    διαλέγοντας,
να    ξεσκονίζει    μνήμες
να    χαϊδεύει    νότες.
Αχ    να    'μουν    νότα,    έστω    τραυλή,    
έστω    θραυσμένη,
χάδι    το    χέρι    της    να    μου    δωρίσει    πύρινο
ώς    την    απανθράκωση.
Φαντάζομαι    τα    μάτια    της.
Να    συννεφιάζουν,    να    πανηγυρίζουνε,
να    λάμπουν,    ολόγιομα    να    λάμπουν
ακούγοντας    τραγούδια    της    αγάπης    και    της    ξενιτιάς,
παιδί    παιδάκι    ο    χρόνος
και    να    κολυμπάει    στην    υγρασία    τους.
Αχ    να    'μουν    τραγούδι    να    με    πει
να    με    στολίσει,
να    μ'    ευλογήσει    ο    ρυθμός        της
την    ψυχή    να    λύσει.
 

Φαντάζομαι    το    δάκρυ    της.    Δακρύζω.
Στο    γέλιο    της    γελώ    και    θριαμβεύω.
Φαντάζομαι    την    πίκρα    της.    Ραγίζω.
Και    μέσα    απ'    τις    ρωγμές    μου    ταξιδεύω

Naturellement

J'imagine sa main,

organisant le délire

choisissant des chansons secrètes,

dépoussiérant des souvenirs

caressant des notes.

Ah si j'étais note, même balbutiante,

même brisée,

que sa main m'offre brûlante une caresse

dont je sois carbonisé.

J'imagine ses yeux,

Assombris, exultants,

brillants, brillants, immenses

écoutant des chansons d'amour ou bien d'exil

enfant le temps petit enfant

et nageant dans l'humide.

Ah si j'étais chanson, qu'elle me chante

me couvre d'ornements,

que son rythme soit bénédiction

et qu'il dénoue mon âme.

Imaginant ses pleurs, je pleure.

Quand elle rit, je ris et me rassure.

Imaginer sa peine m'emplit de douleur.

Et je voyage à travers mes fissures.

Traduction : Michel Volkovitch

Édition le miel des anges - Anthologie poètes grecs du 21e s. - Volume 5