Les jeux du ciel et de l'eau - Yannis Ristos

En relisant Les Jeux du ciel et de l’eau, ce recueil né d’un été suspendu à Samos, je retrouve la calme respiration du monde que Ritsos ramène à la taille d’un jardin — et le poème que je partage aujourd’hui en porte, une fois encore, la lumière.

XXXIX

“Στα μεγάλα κόσκινα του καλοκαιριού,
κοκκινίζεις του ήλιου το κριθάρι,
το φλουρί, το κεχριμπάρι
παίζει στο λαιμό σου,
παίζει στα δυο σου χέρια
και στο κούτελό σου.

Κι όλο κοσκινίζεις
και ψωμί δε φτιάχνεις.
Πώς χορταίνει κι αυγαταίνεις;
Πώς χορταίνουνε τα δέντρα σου
και τα πρόβατά σου;

Κι ο γιαλός, ο αστραφτερός
σα γαλάζιος σκύλος
κάθεται στα πισινά του
και σαλεύει την ουρά του,
και του ρίχνεις μια ματιά
στα πεταχτά
και χορταίνει, – πώς χορταίνει
τέτοιος σκύλος;

Μες στον κάμπο η κόκκινη εκκλησιά
και στη ράχη ο άσπρος μύλος.

Και προτού το δείλι γείρει
έφτιαξες τον ήλιο όλο μελοπίτες
και κουλούρες του χορού
για τους κυνηγούς και τ’ άτια του νερού
για της Άγιας Πελαγίας το πανηγύρι.”

Γιάννης Ρίτσος, 
«Παιχνίδια τ’ ουρανού και του νερού», Κέδρος

Avec les grands tamis de l'été

tu passes au crible l'orge du soleil

éclatant, au teint de l'ambre

il joue sur ta gorge,

il joue dans tes deux mains

et sur ton front.

Pourtant de ton tamis

il ne sort pas de pain.

Comment peux-tu te rassasier,

de quoi sont-ils nourris, tes arbres

de quoi donc, tes troupeaux ?

Et ce rivage qui brille

tel le chien bleu

s'assied sur ses pattes arrière

un peu plus loin,

il te regarde dans les yeux

et il agite sans cesse sa queue,

tu lui lances un regard

tout en passant, 

toutefois il se nourrit : comment 

fait-il ce chien ?

Là, dans les champs, l'église rouge

et sur la crête le moulin blanc.

Et avant l'heure des vêpres

tu as changé le soleil en gâteaux de miel

et en couronnes de danse

pour les chasseurs et les chevaux de l'eau

tout est prêt pour la fête de Sainte Pélagie.

Les jeux du ciel et de l'eau - Yannis Ritsos

Editions Bruno Doucey - Traduction Faber Fabbris