Ephéméride éclectique d'une librocubiculariste glossophile et mélomane.
21 Juin 2026
Chez Anjela Duval, le poème ne proclame pas, il énumère.
Il cueille.
Il pose les mots comme on pose un bol sur la table.
Une poésie de peu, mais de plein.
Un collier de moments modestes, noués par la fidélité au monde,
où vivre, regarder, se taire
deviennent déjà une forme de joie.
Traouigoù dudius
Anjela Duval
Un oan bihan o taskiriat, damserr e lagadigoù, en e c’hourvez eus kostez e vamm.
Houidi bihan war ur poull ; hañval diouzh c’hoarielloù bugale.
Ul labous-ki, a seblant kousket-marv, o kregiñ da c’hrougnal dre e hun.
C’hwirinadenn gentañ un ebeul bihan.
Ur gazhez du, tamolodet en heol o paterat d’he c’hazhig gwenn o tenañ.
War un oabl glaswenn, skourrig hebleg ur saprenn damzu o vrañsellat ur vran.
Da goulz an neizhoù :
War un hent-karr daou rouzegan. Ar par, c’hwezhet e bluñv, o tañsal hag oc’h ober orbidoù dirak e barez.
Ul labousig-yar nevez-digloret o skrabañ hag o tennañ eus an douar ur vuzhugennig, o redek kuit ganti, e vreudeurigoù war e lerc’h o klask laerezh dezhañ e breizh.
Ur c’hi bihan kousket war chupenn e vestr e penn an erv.
Ur gwiñver o krignat un aval-pin, azezet ken fentus war ur skourr. En-dro deoc’h frond an turkantin.
Rod vras ur vilin o valañ dour a dro da eon ken gwenn ha bleud gwinizh.
Ur mell kevnidenn o krapañ gant ur voger wenn un nozvezh m’emaoc’h kollet en ho soñjoù du. N’oc’h tamm ebet brizhkredennour. Padal un elfenn a spi a sav ennoc’h a-daol-trumm.
Muzik ur gistinenn rous o tifaragoelliñ eus beg ar wezenn : un notennig skañv war bep delienn.
Gant un devezh avelaj : striv ur big, ur skourrig en he beg, o nijal a-dreuz e klask tizhout he neizh e barr uhelañ an oulmenn du !
Ul laouenanig o kanañ seder. Ken sonn e lost gantañ, gwintet war beg biñs-tro ur waskerell avaloù.
Mesper oc’h azviñ (hañval ouzh roz gell), en ur vrousgwezenn hanter dibourc’h. He deil diwezhañ ken flamm ha ma vije bet kuzhet an Heol
dindani.
Un ebeul bihan o kemer un tamm sukr diwar balv e zorn digant ur bugel.
Ur bolez o kanañ he lorc’h hag he estlamm dirak he vi kentañ.
Bilbilh ar wazhig na welit ket gant ar c’hegid.
Daou vreurig gevell er memes kavell.
Un neizhad pennglaouigoù o vont da nij. Hini da hini o tiflukañ eus o zoull e moger an ti kozh. O sellout estonet ha nec’het ouzh ar Bed bras. O kemer o lañs war-zu ar vodenn ivin e tu all d’ar porzh.
Glizh-noz war al lanneg. Antelloù skañv ha diniver ar c’hevnid a seblant listri-hud evit hunvreoù. Pe bleuñv-arc’hant en dro-mañ er lann glas.
Tri baotrig yaouank-yaouank ‘n o sav war ar skluz. O sellout e melezour flour al lenn o-zri int splujet en dour evel da glask pakañ o skeudenn. Na dudius o gwelout evel tri glesker o neuñv.
Ur rozenn wenn er mizioù du.
Dre gan bihan taolenn ar waskerez : gwad an avaloù o ruilhal er penton evel ur froudig dour aour.
An hini diwezhañ er wezenn. Un delienn rous o krenañ gant an aezhenn (a soñjec’h). Met sede ma krog da ganañ !… Na dudius un delienn a gan !
Deut zo deoc’h ur froudenn : mont da welout ar wezeg dindan an erc’h. Na dudiusañ taolenn a gavit : ur vodenn gargal glas-du lufrus gant e-leizh a voulloù bihan ruz-tan.
Un dourredenn vihan : dour boull, traezh melen ha bili gwenn. E-kreiz ar wazhig ur maen kinviek. Diskenn ‘ra warnañ ur foeterig-dour.
A-lammigoù a dro hag a zistro. Gwelout a ra e skeud en dour… Hogen o fouetañ dibaouez ar melezour gant e lost hir eo mildorret an daolenn. Drouk ennañ ez a kuit.
Petra dudiusoc’h da lagad ur gour eget blev gwenn-kann e vamm ?
Ken koant hoc’h eus bet kavet e varzhonegoù. Ken fentus e romantoù leun a virvilh m’o adlennit c’hoazh p’ho pez c’hoant skubañ ho soñjoù du.
Nag ho pije karet klevout e vouezh, ur wech en ho puhez.
Ma setu ! O souezh ! Un deiz dre vurzhud ar gwagennoù emañ aze o parlant dirazoc’h.
O dudi. Ar vouezh-se ken flour, ken leun, ken yaouank bepred. Biskoazh n’eo bet flouret ho skouarn gant seurt muzik.
Nag ho poa graet ur fazi o soñjal e c’helle bezañ mouezh raouliet pe c’hwerv ur c’hozhiad !
Hag e soñjit e madelezh an Aotrou o vezañ miret deoc’h evit ho kozhni allazig ur vouezh he dije trellet ho empenn m’ho pije he c’hlevet bremañ zo teir gwech ugent vloaz !
Petites choses agréables
Poème par Anjela Duval
Un agneau qui rumine, les yeux mi-clos, près de sa mère.
Des canetons sur une mare, pareils à des jouets d’enfant.
Un chiot, qui semble profondément endormi, et qui se met à grogner dans son sommeil.
Le premier hennissement d’un poulain.
Une chatte noire enroulée au soleil, qui ronronne à son chaton blanc qui tète.
Contre le ciel bleu pâle, la petite branche flexible d’un sapin noir où se balance un corbeau.
A la saison des nids :
Sur la route aux charrettes, deux fauvettes. Le mâle, plumes gonflées, danse et fait le malin devant sa femelle.
Un poussin nouvellement éclos qui gratte, sort un vermisseau, se sauve proie au bec, poursuivi par ses frères qui tentent de le voler.
Un petit chien endormi sur la veste de son maître au bout du sillon.
Un écureuil grignote une pomme de pin, assis de façon comique sur une branche. Tout autour l’odeur du thym.
La grande roue d’un moulin qui moud l’eau en une écume aussi blanche que du froment.
Une grande araignée grimpe sur un mur blanc un soir que vous broyez du noir. Vous n’êtes pas superstitieuse. Pourtant, une espérance ténue vous traverse soudain.
La musique que fait une châtaigne en dégringolant de la cime de l’arbre : une petite note à chaque feuille.
Par un jour de grand vent : les efforts d’une pie, brindille au bec, qui vole de travers pour atteindre son nid à la haute branche de l’orme noir !
Un roitelet chante gaiement. La queue tellement raide, dressé à la pointe de la vis du pressoir.
Des nèfles qui mûrissent (semblables à des roses brunes) dans un fourré dépouillé. Leurs dernières feuilles si ardentes que le soleil semble avoir trouvé refuge dessous.
Un poulain cueille un morceau de sucre dans la paume d’un enfant.
Une poulette chante son orgueil et son admiration d’avoir pondu son premier oeuf.
Le murmure d’un ruisseau invisible sous la ciguë.
Deux jumeaux dans le même berceau.
Une nichée de mésanges prêtes à s’envoler. Une à une elles jaillissent du trou dans le mur de la vieille maison. Regardent étonnées et inquiètes le grand monde. Prennent leur élan vers les ifs de l’autre côté de la cour.
La rosée du soir sur une lande. Les pièges légers et innombrables des araignées ressemblent aux Hollandais volants des rêves. Ou à des fleurs d’argent éparpillées sur l’ajonc vert.
Trois petits garçons sur l’écluse. Penchés sur le miroir délicat de l’étang, les trois ont plongé pour tenter d’attraper leur image. Quel ravissement de les voir nager, les trois grenouilles.
Une rose blanche pendant les mois noirs.
Par la petite gouttière du pressoir : le jus des pommes se déverse dans la cuve comme un torrent d’or.
La dernière dans l’arbre. Une feuille rousse tremble dans le zéphyr (c’est ce que vous pensiez). Mais voilà qu’elle se met à chanter ! Quel bonheur, une feuille qui chante !
Vous êtes prise d’un caprice : aller voir la forêt sous la neige. Un beau tableau : une touffe de houx d’un vert noir brille de toutes ses boules rouges.
Un petit cours d’eau : eau transparente, sable jaune, galets blancs. Au milieu du ruisseau une pierre moussue. Une bergeronnette y atterrit.
A petits bonds, elle tourne et virevolte. Se voit dans l’eau Mais en frappant le miroir du fouet de sa longue queue, elle brise l’image en mille morceaux. Furieuse, elle disparaît.
Qu’y a-t-il de plus agréable aux yeux d’un homme que les cheveux blancs de sa mère ?
Vous avez tellement aimé ses poèmes. Que de fois vous avez relu ses romans quand vous vouliez chasser les idées noires.
Vous auriez tant aimé entendre sa voix, une fois dans votre vie.
Et voilà, ô merveille ! Par le miracle des ondes un jour le voilà qui vous parle.
O plaisir. Cette voix si douce, si pleine, si jeune encore. Jamais pareille musique n’a caressé vos oreilles.
Quelle erreur de m’être imaginé qu’il pût avoir la voix enrouée ou aigre d’un vieillard.
Et vous songez à la bonté du Seigneur qui a gardé pour vos vieux jours la caresse d’une voix qui aurait ébloui votre cerveau quand vous l’aviez entendue il y a de cela soixante ans !
Traduction Paol Keineg
Ephéméride éclectique d'une librocubiculariste glossophile et mélomane