« Mavri Petra » : la pierre noire qui chante l’âme

Dans un paysage musical où la tradition et l’émotion s’entrelacent, « Mavri Petra », le nouveau single de Dimitris Mystakidis interprété avec Martha Frintzila, se dresse comme une œuvre profonde et délicate. S’appuyant sur les racines vivantes de la musique populaire grecque, cette paralogue déploie un récit allégorique où la douleur, la distance et la quête de tendresse se répondent avec une intensité poétique singulière. À travers cette pierre noire symbolique – lourde de sens et d’images – Mystakidis nous invite à explorer les frontières mouvantes entre l’amour, la perte et l’identité, sublimées par une palette sonore aussi traditionnelle qu’émouvante.

Sources :

Ήταν χειμώνας δύσκολος κι εκεί που περπατούσα
Καθώς σκεφτόμουν σιωπηλός και γύρω μου κοιτούσα
Μια μαυρη πέτρα κύλησε και βρέθηκε μπροστά μου
Και με ένα σάλτο βρέθηκε στα χέρια τα δικά μου

Κι άρχισε τότε να μιλά με θλίψη στη φωνή της
Μια ιστορία αλλόκοτη να λέει για τη ζωή της
«εγώ ήμουν κάποτε καρδιά μα έχω περάσει πόνους
Και έγινα πέτρα παγερή για να μην νιώθω φόβους»

«Από τους  πόνους γλίτωσα μα θέλω πια να ζήσω
Κι όταν σε είδα το 'νιωσα μπροστά σου να κυλήσω
Τη μοναξιά δε θέλω πια άλλο να υπομείνω
Κι αν όλα γίνουνε σωστά, καρδιά θα ξαναγίνω»

Της λέω πες μου πέτρα μου τι πρέπει για να κάνω
Κι αν το μπορώ στα σίγουρα να ξέρεις θα το κάνω
Ξέρω πως είναι η μοναξιά ξέρω πως είναι ο πόνος
Ξέρω πως γίνεται η σιωπή πολύ μεγάλος φόβος

Της άρεσαν τα λόγια μου κι αρχίνησε να κλαίει
Και μες τα δάκρυα γύρισε και με λυγμούς μου λέει
«Για να γενώ ξανά καρδιά πρέπει να μ αγαπήσεις
Και μες τα χέρια σου σφιχτά πολύ να με κρατήσεις»

Και την αγάπησα πολύ την κράτησα στα χέρια
Χρόνους πολλούς με υπομονή ‘πως κάνουνε τα ταίρια
Και άρχισε σιγά σιγά το χρώμα της να αλλάζει
Κι από το μαύρο το σκληρό με πορφυρό να μοιάζει

Ώσπου αίμα ξανακύλησε κι άρχισε να χτυπάει
Μα μες σε σώμα ανθρώπινο έπρεπε για να πάει
Γιατί δε γίνεται ποτέ μια καρδιά να ζήσει
Χωρίς ανθρώπινο κορμί να τη φιλοξενήσει

«Τώρα θα πρέπει αγάπη μου τα στήθη σου να σκίσεις
και τη δική σου τη καρδιά στην άκρη να αφήσεις
Εγώ θα μπω στη θέση της και θα χτυπώ για σένα
Γω θα σου δίνω δύναμη μα εσύ θα ζεις για μένα»

Μα τη δική μου τη καρδιά δε μπόρεσα να βγάλω
Στη θέση της άλλη καρδιά δεν άντεξα να βάλω
«Τους πόνους που μου χάρισες» μου είπε «κάτσε μέτρα»
Στο χώμα ξαναγύρισε κι έγινε πάλι πέτρα

C’était un hiver difficile et, tandis que je marchais,
Plongé dans mes pensées, silencieux, regardant autour de moi,
Une pierre noire roula et se trouva devant moi,
Et d’un bond se retrouva entre mes mains.

Alors elle commença à parler, la tristesse dans la voix,
Racontant une étrange histoire sur sa vie :
« J’étais autrefois un cœur, mais j’ai connu la douleur,
Et je suis devenue pierre glacée pour ne plus ressentir la peur.

Des douleurs, je me suis délivrée, mais désormais je veux vivre,
Et quand je t’ai vu, je l’ai senti, rouler vers toi.
Je ne veux plus endurer la solitude,
Et si tout se passe bien, je redeviendrai cœur. »

Je lui dis : dis-moi, ma pierre, que dois-je faire ?
Et si je le peux, sois-en sûre, je le ferai.
Je sais ce qu’est la solitude, je sais ce qu’est la douleur,
Je sais comment le silence peut devenir une immense peur.

Mes paroles lui plurent et elle se mit à pleurer,
Et dans ses larmes, se tournant vers moi, elle dit en sanglotant :
« Pour redevenir cœur, il faut que tu m’aimes,
Et que dans tes bras serrés tu me tiennes très fort. »

Je l’aimai profondément et la tins dans mes mains,
De longues années, avec patience, comme font les amants.
Et peu à peu sa couleur commença à changer,
Du noir dur elle prit une teinte pourpre.

Jusqu’à ce que le sang se remette à couler et qu’il se mette à battre.
Mais il lui fallait entrer dans un corps humain,
Car jamais un cœur ne peut vivre
Sans un corps d’homme pour l’abriter.

« Maintenant, mon amour, tu dois t’ouvrir la poitrine
Et mettre ton propre cœur de côté.
Moi, je prendrai sa place et je battrai pour toi,
Je te donnerai la force, mais toi tu vivras pour moi. »

Mais je ne pus arracher mon propre cœur,
Je ne pus supporter d’en mettre un autre à sa place.
« Les douleurs que tu m’as offertes, compte-les donc », me dit-elle.
Elle retourna à la terre et redevint pierre.

(essai de traduction, soyez indulgents...)