Saint Georges - Alkinoos Ioannidis

L’histoire de saint Georges est racontée dans La légende dorée de Jacques de Voragine, un ouvrage du 13e qui est le plus célèbre texte hagiographique du Moyen Âge. D’après ce récit, Saint Georges (vers 280-303), un officier de l’armée romaine, arrive à Silène en Lybie où les habitants sont terrorisés par un terrible dragon, auquel ils doivent régulièrement offrir des jeunes gens à dévorer. Ces derniers sont tirés au sort pour être sacrifiés au dragon. Or, saint Georges apprend que la princesse de la cité est la prochaine victime. Il décide d’affronter le dragon et le blesse à l’aide de sa lance. La demoiselle en détresse est sauvée. L’horrible créature est vaincue, capturée et devient, selon Jacques de Voragine, aussi docile qu’un chien ! L’histoire de saint Georges est une allégorie de la victoire de la foi chrétienne sur le mal. Le saint, qui tient sa force de Dieu, est un héros complet, un modèle qui possède à la fois des qualités morales et guerrières..

Τ΄ άη Γιωρκού

Δευτέρα ήτουν της Καθαράς που κάμνουν την νομάδαν
Μες το καράβιν έμπηκεν την πρώτην εβτομάδαν
Τζαι τρεις ημέρες έκαμεν να ρέξει το Βερούτιν
Ψουμίν, νερόν εν εβρέθηκεν μεσά στην χώραν τούτην

Ψουμίν νερόν είχεν πολλύν κατω μακρά στο πλάτος
Τζειμέσα εκατώκησεν ένας μεάλος δράκος
Τζαι δεν τα’ αφήνει το νερόν στην χώραν τους να πάει
Ταΐνιν του εκάμνασιν ποναν παιδίν να φάει
Να ξαπολύσει το νερό, στην χώραν για να πάει

Άλλοι είχαν έξι και οκτώ τζι επέμπαν του τον έναν
τζι ήρτεν γυριν τ’ αφέντη μας, τ’ αφέντη βασιλέα
Είχεν μιαν κόρην μονασιήν τζι είχεν να την παντρέψει
Θέλοντας τζαι μη θέλοντας του δράκου να την πέψει.

Παντές τζι η κόρη εν άγιος, Χριστός τζι απάκουσεν την
Τον Άη Γιώρκην να σου τον ‘που πάνω κατεβαίνει
τζαι με την σέλλαν την γρουσήν τζαι το γρουσόν αππάριν

Στέκεται συλλοΐζεται πώς να την σιαιρετήσει
Για να την πω μουσκοκαρκιάν, μουσκοκαρκιά έσιει κλώνους
Για να την πω τρανταφυλλιάν, τρανταφυλλιά έχει αγκάθια
Άτε ας τη σιαιρετήσουμε σαν σιαιρετούμεν πάντα

Ώρα καλή σου λυερή, ώρα καλή τζαι γεια σου
Μουσκούς τζαι ροδοστέμματα στα καμαρόβρυα σου
τζι είντα γυρεύκεις Λυερή στου δράκου το πηγάδιν
Του δράκοντα του πονηρού, να βκεί τζαι να σε φάει

Αφέντη μου τα πάθη μας να σου τα πω δεν φτάνω
Άνθρωποι που την πείναν τους τρώσιν ένας τον άλλον
Έτσι έθελεν η τύχη μου, έτσι ήτουν το γραφτό μου
Μες στην τζοιλιάν του δράκοντα να κάμω το θαφκειόν μου

Να σου ποτζεί τον δράκοντα που κάτω τζι ανεβαίνει
τζι όταν τους είδε τζι ήταν τρεις κρυφές χαρές παθαίνει
Μπουκκωμαν τρώω τον άδρωπον, το γιώμαν την κοπέλλαν
τζαι ως τα λιωβουττήματα άππαρον με την σέλλαν

Μιαν χατζιαρκάν του χάρισεν τζι η πόλις ούλλη εσείστην
τζαι το σκαμνίν του βασιλιά έππεσεν τζι ετσακκίστην
Βκάλλει που το δισσάτζιν του μεάλον αλυσίδιν
τζι έπκιασεν τζι εχαλίνωσεν τζειν’ το μεάλον φίδιν

Τράβα το κόρη λυερή στην χώραν να το πάρεις
Για να το δουν αβάφτιστοι να παν να βαφτιστούσιν
Για να το δουν απίστευτοι να παν να πιστευτούσιν

Άνταν τους βλέπει ο βασιλιάς κρυφές χαρές παθθαίνει
Ποιος ειν’ αυτός που μου ‘καμεν τούτην την καλοσύνην
Να δώκω το βασίλειον μου τζι ούλλον τον θησαυρόν μου
Να δώκω τζαι την κόρην μου τζαι να γενεί γαμπρός μου

Τζι επολοήθην Άγιος τζαι λέει τζαι λαλεί του
Έν θέλω το βασίλειον σου μήτε τον θησαυρόν σου
Μιαν εκκλησιάν να χτίσετε, μνήμην τ’ Άη Γιωργίου
Που έρκεται η μέρα του κοστρείς του Απριλλίου
Που έρκεται η μέρα του κοστρείς του Απριλλίου.

De Saint Georges

C’était un lundi de Carême, le jour où l’on prend la route,
Il monta sur le bateau dès la première semaine.
Trois jours durant, il plut à Beyrouth,
Mais ni pain ni eau ne se trouvaient dans ce pays-là.

Du pain et de l’eau, il y en avait en abondance, loin, dans la plaine,
Mais là demeurait un grand dragon.
Il ne laissait pas l’eau atteindre le pays,
On le nourrissait en lui donnant un enfant à dévorer,
Pour qu’il libère l’eau et la laisse couler vers la ville.

Certains en avaient six ou huit, et lui en donnaient un,
Puis vint le tour de notre seigneur, le roi.
Il n’avait qu’une fille unique, qu’il devait marier,
Voulant et ne voulant pas, il l’envoya au dragon.

La jeune fille pria comme une sainte, et le Christ l’entendit.
Saint Georges descendit d’en haut,
Avec sa selle d’or et son cheval doré.

Il s’arrête et réfléchit à la façon de la saluer :
Dois-je l’appeler bouton de musc ? le bouton a des branches.
Dois-je l’appeler rose ? la rose a des épines.
Allons, saluons-la comme on salue toujours.

« Bonne heure à toi, belle jeune fille, bonne heure et adieu,
Du musc et des guirlandes de roses ornent tes sourcils.
Que cherches-tu, belle, au puits du dragon,
Du dragon perfide, pour qu’il sorte et te dévore ? »

« Seigneur, raconter nos malheurs ne suffirait pas,
Les hommes, par la faim, en viennent à se manger entre eux.
Ainsi l’a voulu mon sort, ainsi était mon destin :
Faire de mon tombeau le ventre du dragon. »

Voici que le dragon surgit d’en bas,
Et quand il les voit, tous trois, une joie secrète le saisit :
« Je mangerai l’homme à midi, la fille au coucher du soleil,
Et jusqu’aux entrailles j’avalerai cheval et selle. »

Saint Georges lui assène un coup de lance, toute la ville tremble,
Le trône du roi s’effondre et se brise.
Il tire de sa besace une lourde chaîne
Et saisit, bride et enchaîne le grand serpent.

« Va, belle jeune fille, ramène-le à la ville,
Pour que les non-baptisés aillent se faire baptiser,
Pour que les incrédules aillent croire. »

Quand le roi les voit, une joie secrète l’envahit :
« Qui est donc celui qui m’a fait ce grand bien ?
Je lui donnerai mon royaume et tout mon trésor,
Je lui donnerai aussi ma fille et il sera mon gendre. »

Saint Georges se retourne alors et lui dit :
« Je ne veux ni ton royaume ni ton trésor.
Faites bâtir une église à la mémoire de Saint Georges,
Dont la fête vient le vingt-trois avril,
Dont la fête vient le vingt-trois avril. »

(essai de traduction, soyez indulgents ...)